صیاد دل!

              بیا در سایهء دل بنشین

به نجوای غزل هایم

                         دمی

                               گوش کن

کباب بوسه هایم را

                       به کوره لبت

                                     پکه کن!

و خوب دانم ز آن هنگام

                                 که

                                    به پیکان چشمت هسته قلبم

                                       شکارت بود

و با لبخند مهر آمیز

                         تو تیری را به سویم

                                                 فگندی

و اکنون بین

                به پشت کوی خیالت

                                          چو ولگردی

                                                         با خود

                                                                 در گیرم

کو دوستی که روی نماید بــــــخانه ام

کو همدلی که یاد کند آشــــــــــیانه  ام

کو یارو یاور و کو رفیق وکو همنــوا

کو همــــدمی و هــــمنفس بی بهانه ام

کو مــــحرم و قـــرار دل درد مند من

کودلســـــتانی و ســــخن دلبرانــــه ام

بر گل رخان ز بسکه شمیم وفا نمانــد

غم بـــارد ایــن زمان زنوا و ترانه ام

کوآن حبیب تا شنود راز های من

کو عاشقی که باز کند بی کرانه ام

ز دژخیمان سخن بشنیده رفتی

به بحر عشق غرقم دیده رفتی

زدست خویش دادم شادی خود

به زنجیر غمت بندیده رفتی

گل آمال من در شاخهء دل!

به پایم عیب هاپالیده رفتی

به باغ آرزو بس گل نشاندم

 تمامی آرزو را چیده رفتی

چه زرد و سرخ صبحی با تو بودم

زقلبم الفتی دزدیده رفتی

وفایت نوش کی کردم ؟بفرما !

ز غم جامی بدستم دیده رفتی

نگه کن مذهبم با غم عجین گشت

به باغم غم چه سان کاریده رفتی

نوشته ی از خودم بخوانید و نظر بدهید

به نزد گل رُخم جانانه نیستم

به قلب نازکش افسانه نیستم

هراسانم همیشه در هوایش

ولی گویا که من دیوانه نیستم!

نوشته ی از خودم